ΝΕΦΕΛΕΣ του Αριστοφάνη, από το ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΡίΑΚΤΟΙ

Οι "ΝΕΦΕΛΕΣ" του Αριστοφάνη, στην μοντέρνα αυτή απόδοσή τους από την μονίμως καινοτόμο θεατρική ομάδα "ΠΕΡΙΑΚΤΟΙ" με έδρα το Μαρκόπουλο, έρχεται, σε μια εποχή που πραγματικά το χρειαζόμαστε, να δώσει ελπίδα οτι σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα (π.χ. οικονομία), ο πολιτισμός, αν και είναι στην εντατική διασωληνωμένος, ενδέχεται να ζήσει...

Σε μια περίοδο λοιπόν που τα δελτία τύπου για την επαν-έλευση των μεσημεριανάδικων και συναφών εκπομπών διακτινίζονται απο mailbox σε Η/Υ, ανάσες τέχνης όπως αυτή είναι ζωτικής σημασίας...

Σε αυτήν την έκδοση των "ΝΕΦΕΛΩΝ", οι καθωσπρεπισμοί δεν χωρούν. Ούτως ή άλλως, θα μου πείτε, δεν πρεσβεύει κάτι τέτοιο απο καταβολής της η "πένα" του Αριστοφάνη. Κι όμως, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες οι Αρχαίες κωμωδίες διασκευάζονται με τρόπο τέτοιο που προσβάλουν από τον δημιουργό του πρωτοτύπου τους, τον θεατή και την αισθητική του, μέχρι αξίες κάθε διάστασης. Και όλο αυτό "προσπαθώντας" να είναι περισσότερο "καθωσπρέπει" και αρεστές στον μέσο θεατή. Έλα όμως που ο μέσος θεατής (θεάτρου) έχει ιδανικά, αντοχές, άποψη και τελικά ουσιαστικές επιλογές.

Οι "ΠΕΡΙΑΚΤΟΙ" παρουσίασαν μια παράσταση που, αφενός σέβεται το πρωτότυπο, αφετέρου έχει όλες τις κατάλληλες παρεμβάσεις για την προσαρμόσει σε μια τόσο αλλοπρόσαλη, βρώμικη, διόλου ελπιδοφόρα εποχή... Ο δίκαιος λόγος συναντάει τον άδικο, με φόντο τα σημερινά ιδεώδη. Οι ίδιες οι "ΝΕΦΕΛΕΣ" είναι εκμοντερνισμένες, όχι απλά επηρρεασμένες αλλά γαλουχημένες από την εποχή. Ο Φειδιππίδης είναι αφημένος σε αυτήν, ενώ ο Στρεψιάδης εκφράζει τον ελπίδα και παράλληλα αφήνεται και τελικά στέκεται απλός παρατηρητής... Κι αν σας θυμίζει κάτι αυτό, ίσως απλά είναι ο εαυτός σας...

Τεχνικά, η σκηνή φιλοξενεί τα απολύτως απαραίτητα, ευρυματικά καθίσματα και σκαλωσιές, τα κοστούμια εξυπηρετούν το μοντέρνο της έκδοσης, η μουσική μετατρέπει το έργο σε σατυρικό παιχνίδι.

Ένα μεγάλο συγχαρητήρια στην ομάδα επιβάλλεται, για πολλοστή φορά. Προσωπικά, όχι απλά το παρατηρώ τόσα χρόνια, αλλά με συγκινεί το οτι πρόκειται για μιά φλόγα που, παρ' όλους τους κατά τόπους ισχυρούς ανέμους, ΑΠΛΑ ΑΡΝΕΙΤΑΙ να σβήσει.

Καλό Φθινόπωρο...

http://www.periaktoi.gr/ks_nefeles.html

http://www.facebook.com/?ref=home#!/group.php?gid=11626540821&ref=ts

ΤΟΥΡΤΑ ΣΑΡΛΟΤ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ Gianduja

* η παρακάτω συνταγή είναι παραλλαγή της αντίστοιχης τούρτας σοκολάτας των "Γλυκών Αλχημειών" του Στέλιου Παρλιάρου http://www.megatv.com/glykesalximies

Ιδανική για τους λάτρεις της "φουντουκόπαστας", κοινώς της πραλίνας, επινοήθηκε λόγω του ανάλογου πάθους που διακατέχει τον μέσο κοιλιόδουλο επίδοξο νοικοκύρη...

Για όσους δεν έχουν ή/και δεν σκοπεύουν να αποκτήσουν φόρμα τούρτας charlotte, παρατίθενται ενδεικτικά οι διαστάσεις της ώστε να χρησιμοποιηθεί σαν "πατέντα", αναλόγων διαστάσεων σκεύος (π.χ.tupper) 17,5 cm / 2lt.

ΥΛΙΚΑ:

1 πακέτο μπισκότα σφολιάτας (βρίσκετε στα μεγάλα super markets)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΕΜΑ:

400γρ. σοκολάτα gianduja τεμαχισμένη σε μικρά κομμάτια

300 γρ. κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά

400 γρ. κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά χτυπημένη σε παχύρρευστη μορφή (σαντιγύ)

ΓΙΑ ΤΟ ΓΛΑΣΟ:

200 γρ. λευκή σοκολάτα τεμαχισμένη σε μικρά κομμάτια

150 γρ. κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά

ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΡΑΜΕΛΩΜΕΝΑ ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ (food styling):

200 γρ. φουντούκια αποφλοιωμένα

100 γρ. ζάχαρη

Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΕΜΑ:

Σε μία κατσαρόλα βάζουμε την κρέμα γάλακτος και την τοποθετούμε στη φωτιά. Μόλις πάρει βράση, αποσύρουμε και την αδειάζουμε πάνω από την τεμαχισμένη σοκολάτα gianduja. Ομοιογενοποιούμε πολύ καλά και όταν η θερμοκρασία πέσει στους 30-35οC, ενσωματώνουμε την παχύρρευστη κρέμα ανακατεύοντας απαλά με μία μαρίζ.

ΓΙΑ ΤΟ ΓΛΑΣΟ:

Σε μία κατσαρόλα βάζουμε την κρέμα γάλακτος και την τοποθετούμε στη φωτιά. Όταν πάρει βράση, την αποσύρουμε από τη φωτιά και την αδειάζουμε πάνω από την τεμαχισμένη κουβερτούρα λευκής σοκολάτας και ομοιογενοποιούμε ανακατεύοντας με μία μαρίζ.

ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΡΑΜΕΛΩΜΕΝΑ ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ:

Βάζουμε ένα αντικολλητικό τηγάνι στη φωτιά. Όταν κάψει, ρίχνουμε σιγά-σιγά τη ζάχαρη έτσι ώστε να αρχίσει να καραμελώνει. Όταν ρίξουμε όλη τη ζάχαρη και πάρει σκούρο ξανθό χρώμα, ρίχνουμε τα φουντούκια, αφού προηγουμένως τα έχουμε ζεστάνει στο φούρνο ή το φούρνο μικροκυμμάτων έτσι ώστε να είναι ζεστά όταν πέσουν στην καραμέλα. Ανακατεύουμε έως ότου ανακατευτούν καλά με την καραμέλα αλλά προσέχουμε να μην μείνουν πολύ και η καραμέλα πικρίσει. Τα απλώνουμε αμέσως σε μία λαδόκολλα ή σε μία επιφάνεια σιλικόνης και τα αφήνουμε να κρυώσουν καλά.

ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΣΗ:

Σε μία ψηλή φόρμα σαρλότ καλύπτουμε εσωτερικά τα τοιχώματα με όρθια μπισκότα σφολιάτας. Γεμίζουμε τη φόρμα με την κρέμα μέχρι τη μέση, καλύπτουμε με μπισκότα και επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία τελειώνοντας με μπισκότα σφολιάτας (λειτουργούν σαν βάση). Αφήνουμε στο ψυγείο για 4 ώρες τουλάχιστον. Ξεφορμάρουμε βουτώντας τη φόρμα σε καυτό νερό. Αδειάζουμε το γλάσο πάνω από το γλυκό και γαρνίρουμε, προαιρετικά, με τα καραμελωμένα φουντούκια.

* μη σιλικονούχα φόρμα charlotte

"Το τρίτο στεφάνι" του Κ.Ταχτσή - Εθνικό Θέατρο / 2009-2010

Το βιβλίο τομή στην μεταπολεμική πεζογραφία μεταφέρθηκε στο σανίδι με πανηγυρική επιτυχία.

Ο Σταμάτης Φασουλής και ο Θανάσης Νιάρχος ένωσαν τις δυνάμεις τους και το αποτέλεσμα υπερέβη και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες.

Το Εθνικό θέατρο έρχεται να δώσει με την επιλογή του εν λόγω έργου στο φετινό ρεπερτόριό του μια νέα πνοή, με ένα πολυαναμενόμενο και αγαπημένο κείμενο.

Όπως αποδείχθηκε εκ των πραγμάτων και κρίνοντας πάντα εκ του αποτελέσματος ο Έλληνας σκηνοθέτης κέρδισε ένα πολύ δύσκολο στοίχημα. Ένα στοίχημα που λίγοι θα έμπαιναν στη διαδικασία να "παίξουν". Η απόδοση ενός βιβλίου που συζητήθηκε όσο κανένα, δεν θα μπορούσε να πάρει θεατρική μορφή υπό τις όποιες συνθήκες και με οποιουσδήποτε συντελεστές.

Το τρίτο στεφάνι...

Ένα έργο που συχνά αγγίζει τα άκρα. Πράγμα όμως διόλου παράξενο αν κρίνουμε από την ιδιοσυγκρασία του ίδιου του δημιουργού... Ο Κώστας Ταχτσής ήταν άλλωστε ένας άνθρωπος των άκρων. Μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα η οποία όμως μας άφησε παρακαταθήκη ένα έργο τόσο περιγραφικό για την εποχή του, όσο επίκαιρο μέχρι και σήμερα.

Βρισκόμαστε στην περίοδο του μεσοπολέμου. Οι δύο γυναίκες, Νίνα και Εκάβη θα γνωριστούν στις 4 Αυγούστου 1936, ημέρα σημαδιακή για την Ελλάδα. Οι δύο ηρωίδες θα αναπτύξουν μια πολύ δυνατή φιλία με την οποία θα μας ξεδιπλώσουν τις πολυτάραχες πτυχές του παρελθόντος τους. Το πιο γοητευτικό στη συγκεκριμένη σχέση είναι ότι αυτό που θα τις ενώσει είναι τα προβλήματά τους. Και μόνο. Ο Κώστας Ταχτσής στο συγκεκριμένο διήγημα δεν χαρίζεται σε κανέναν. Μεταφέρει την κατάσταση που επικρατούσε αυτούσια, με κυνικότητα και ρεαλισμό. Οι εύπλαστοι κόσμοι και οι παραμυθένιοι χαρακτήρες δεν έχουν καμία θέση εδώ... Οι καθημερινοί -μα πάνω απ' όλα- πραγματικοί ήρωες έχουν τον πρώτο λόγο. Θίγει προβλήματα της εποχής και όχι μόνο, τα κοιτάει στα μάτια, τα αντιμετωπίζει δε χωρίς να φεύγει.

Στις 3,5 ώρες που διαρκεί η παράσταση παρελαύνουν μπροστά στα μάτια του θεατή γεγονότα συνταρακτικά που στιγμάτισαν την ελληνική ιστορία για μια περίοδο τουλάχιστον τεσσάρων δεκαετιών. Η Νένα Μεντή σε μια από τις σημαντικότερες θεατρικές της ερμηνείες ενσαρκώνει την κεντρική ηρωίδα κυρά-Εκάβη. Μια έκπτωτη αριστοκράτισσα που είδε την ίδια της τη ζωή να κατρακυλά. Μια ηρωίδα που από τα σαλόνια των δεξιώσεων κατέληξε να επισκέπτεται τον αλκοολικό γιο της στη φυλακή. Στον αντίποδα, η Φιλαρέτη Κομνηνού -εξίσου συγκινητική- φορώντας το "φόρεμα" της Νίνας, μας θέτει επί τάπητος το ζήτημα όχι ενός, ούτε δύο, αλλά τριών γάμων που γίνονται παρά τη θέλησή της. Όσον αφορά στους υπόλοιπους χαρακτήρες, ο καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί φωτογραφίζουν την κοινωνία της εποχής. Μια νοσταλγική, ασπρόμαυρη φωτογραφία.

H λεπτή γραμμή που χωρίζει τη πραγματικότητα από τη μυθοπλασία εδώ δεν είναι πάντα ευδιάκριτη. Οι φανταστικοί ήρωες περιπλέκονται τόσο έντεχνα με την ιστορία που σου δίνεται η εντύπωση ότι ανατρέχοντας σε κάποια εγκυκλοπαίδεια θα τους βρεις μπροστά σου. Βαλκανικοί Πόλεμοι - Α' Παγκόσμιος Πόλεμος - Έπος της Αλβανίας και ο Εμφύλιος διχασμός κάπου ανάμεσα να πλανάται, περνούν από μπροστά μας δίχως να το καταλάβουμε. Θεατές -ταξιδιώτες σε μια μηχανή του χρόνου...

Ως προς τη σκηνοθετική προσέγγιση του έργου, ο Σταμάτης Φασουλής δεν περιορίζει τους χαρακτήρες. Δίνει χώρο στους ηθοποιούς, επιτυγχάνοντας με αυτό τον τρόπο την κίνηση σε ένα ευρύχωρο, ευρηματικό και λιτό σκηνικό. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να αποδοθεί στην ενδυματολογική προσέγγιση της Ντένης Βαχλιώτη. Τα υπέροχα κοστούμια βάζουν και αυτά με τη σειρά τους ένα λιθαράκι σε αυτό το 4ωρο ταξίδι...

Κλείνοντας, αφού παρακολουθήσαμε αυτήν την παράσταση μας ήρθε στο νου η λαϊκή ρήση "Κοίτα πως τα φέρνει η πουτάνα η ζωή!". Μια ρήση που στοιχειώνει αυτό το έργο από το πρώτο έως το τελευταίο λεπτό.

Το τρίτο στεφάνι λοιπόν... "Μια συντροφιά... που ζήσαμε - αυτή είναι η ομορφιά!"

Παναγιώτης Δελής - Βαγγέλης Λιακόγκονας

Life Alert!

Κλικ!

Άλλαξαν όλα!

Όλα όμως...

Δεν υπάρχει ωραιότερο συναίσθημα κατά τη γνώμη μου από το να ολοκληρώνεις ενα βιβλίο και, πέραν του συνηθισμένου σκεπτικισμού που θα ακολουθήσει το πέρας της ανάγνωσης, να σε βάζει να αναθεωρήσεις πράγματα και καταστάσεις, να σε "οργανώσει" ίσως και για το πως να σκέφτεσαι -και αναφέρομαι στην όποια "τεχνική σκέψης".

Η Ιφιγένεια το καταφέρνει. Μέσα απο ένα βιωματικό σε πλειάδα καταστάσεων story, ταρακουνιέσαι. Η ιστορία είναι μια εύπεπτη αφηγηματική αφορμή... Συναντάς την ηρωίδα του βιβλίου να σε αντιγράφει - μια και φέρεται όπως κι εσύ έχεις σκεφτεί να φερθείς... Ή μήπως εσύ προσπαθείς τελικά να αντιγράψεις την ηρωίδα; Μάλλον το δεύτερο... Γιατί; Μα γιατί το τόλμησε... Το κλικ (καμία σχέση δεν έχει με το "κλικ" ρουτίνας του ποντικιού) έφερε τα πάνω - κάτω. Θέλεις να τα αλλάξεις όλα... Μπορείς! Ξέρεις, αν μη τι άλλο, οτι έχεις τη δύναμη. Το τολμάς όμως; Το πράττεις τελικά; Χλωμό... Βαλτώνεις στο φιλελληνικής νοοτροπίας "δεν βαριέσαι"... και πορεύεσαι μ'αυτά που έχεις... Δες το αλλιώς!

Διαβάζοντας το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ακόμα και αν δεν φέρεις τα πάνω κάτω στη ζωή σου -δεν είναι δα και το προαπαιτούμενο, ούτε καν το υποχρεωτικό-, θα νιώσεις οτι κάποιος σου θυμίζει κάποιες απο τις δυνατότητές σου... Τα πραγματικά σου θέλω, ή έστω το πως να πραγματώσεις ακόμα και το μικρότερο των ονείρων σου... "παρ'το" αλλιώς!

Το βαφτίζω Life Alert, εναλλακτικά, ίσως υπερβολικά.

Επανερχόμενος στα κριτήρια βάσει των οποίων μπαίνει στη "λίστα" των αγαπημένων συγγραμάτων και το συγκεκριμένο, είναι και τα statistics ανάγνωσής του, ήτοι σερί ανάγνωση ξημέρωμα καθημερινής. Επιπροσθέτως, η εναλλαγή ύφους περιγραφής απο υπερ-αναλυτική - φιλοσοφημένη σε χύμα και αφοπλιστικά ειλικρινή στέκεται ως το κερασάκι στην τούρτα...

Είπαμε... όλα είναι θέμα οπτικής...

* Για τελευταία πινελιά στο post θέλω να παραθέσω το γεγονός οτι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι -προς το παρόν τουλάχιστον- εξαντλημένο, κάτι το οποίο θεωρώ κρίμα αλλά ίσως ...αναστρέψιμο (!)

Έλληνας δε γίνεσαι αλλά γεννιέσαι. Και μετά;

Σε ορισμένες από τις εκφάνσεις της, η ελληνική νοοτροπία μοιάζει με αυτήν της Άριας Φυλής. Ακούγεται βαρύς χαρακτηρισμός, μπορεί όμως τελικά να είναι λίαν επιεικής…

Φέτος πραγματοποιήθηκαν οι καθιερωμένοι εορτασμοί για τη μεγάλη μας Εθνική Εορτή. Οι αντιδράσεις δίνουν και παίρνουν για ακόμη μια φορά, αδίκως και πάλι, αν και ευτυχώς σε μικρότερο βαθμό αυτή τη χρονιά... (η υπόλοιπη τρέχουσα επικαιρότητα δεν δίνει "χώρο" σε τέτοιες αστειότητες)

Μόνο που στις προκείμενες περιπτώσεις, το βάρος της αδικίας αυτής επωμίζονται αθώα άτομα, ανήλικα. Που διαμορφώνουν προσωπικότητα κι ας είναι από την Αλβανία. Που ζητούν το προφανές, να τους δοθεί δηλαδή το δικαίωμα να σηκώσουν την ελληνική σημαία, όχι γιατί θέλουν να μας «καβαλήσουν» αλλά μόνο γιατί έτυχε –σε ορισμένες περιπτώσεις- να ξεπεράσουν σε βαθμολογία το «ένα και μοναδικό» ελληνόπουλο, και επειδή νοιώθουν την Ελλάδα δεύτερη πατρίδα τους. Εκεί είναι η παρεξήγηση τελικά. Πρέπει να καταλάβουμε ότι και τα παιδιά εκτός Ελλάδος διαμορφώνουν προσωπικότητα, όπως οι Αλβανοί, και δεν το κάνουν απαραίτητα εις βάρος της χώρας μας. Το ότι έτυχε όμως να περάσει σε βαθμολογία το αλβανόπουλο ένα ελληνόπουλο, ενοχλεί – πονάει. Και πονάει, γιατί σε κάθε σκέψη μας ως έλληνες, έχουμε για φόντο την αστειότητα «Έλληνας δε γίνεσαι, γεννιέσαι». Γιατί σε πανηγυρισμούς – εξάρσεις εθνικοφροσύνης μιας πρόσφατης κατάκτησης πρωταθλήματος (Euro 2004) ακουγόταν ρυθμικά το ανεκδιήγητο σύνθημα «Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ».

Παραδείγματα όπως τα παραπάνω επιβεβαιώνουν μια ομοιότητα της σημερινής ελληνικής νοοτροπίας με αυτήν της Άριας Φυλής. Μόνο που, αφού είμαστε τόσο «ξεχωριστός» λαός και ανώτερος από κάθε άλλο, θα έπρεπε να θυμόμαστε εκτός από την –αδιαμφισβήτητα τεράστια ιστορία μας- ότι επιλέξαμε την είσοδο των μεταναστών αυτών στη χώρα μας. Ψηφίζοντας κυβερνήσεις. Που ψήφισαν νόμους. Επόμενο ήταν να εισχωρήσουν και κακοποιά στοιχεία, όπως άλλωστε γίνεται σε κάθε κράτος. Πολλοί έλληνες γενικεύουν όμως. Και γενικεύουν όντας φανατισμένοι. Ο πλούτος της ιστορίας μας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς δεν μας επιτρέπει σε καμία περίπτωση να θεωρούμε ότι είμαστε ο πιο άξιος λαός στον κόσμο. Ως ποιοι οι Έλληνες απαξιώνονται κάθε άλλο λαό ; Από πού και ως πού η δική μας κληρονομιά αναιρεί κάθε άλλη ; Ένα από τα επιχειρήματα των έντονα εθνικοφρόνων ελλήνων είναι η «άρρηκτη σύνδεση ελληνισμού και χριστιανισμού». Μα πουθενά στην επίσημη θρησκεία μας δεν αναφέρεται ο ελληνισμός : «Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού». Συν τοις άλλοις, το «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» αποδίδεται στην δικτατορική εποχή Μεταξά. Και μόνο.

Μια νύξη στην εκμετάλλευση των μεταναστών από τους Έλληνες, θα δικαίωνε τους πρώτους. Οι Αλβανοί –και όχι μόνο- είναι απαραίτητοι όταν ο μέσος έλληνας τους έχει στη δούλεψή του, ή όταν συμμετέχοντας σε μεγάλες π.χ. αθλητικές οργανώσεις, αυτοί φορούν γαλανόλευκα. Γιατί απλά, τότε τους βοηθούν να πανηγυρίσουν και πάλι. Και μόνο οι Έλληνες ξέρουν να πανηγυρίζουν, να διασκεδάζουν, να ερωτεύονται κ.λ.π….

Συνεπώς ; Πρόκειται μάλλον για μεγαλειώδη ελληνικό κομπλεξισμό, που αποτελεί περίτρανη επαλήθευση της μεγαλομανίας του Έλληνα, την οποία ξεχνούσε όντας ο ίδιος οικονομικός μετανάστης σε άλλα κράτη. Τότε όμως είχε ανάγκη, και έπρεπε να τον βοηθήσουν, έπρεπε να του προσφέρουν δουλειά και, πάνω από όλα, έπρεπε να τον αποδεχτούν, να τον ενσωματώσουν στην δική τους κοινωνία.

Γιατί απλά… είναι Έλληνας ! Και Έλληνας δε γίνεσαι αλλά γεννιέσαι...

Και μετά;

* το κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση άρθρου γνώμης - εργασίας μαθήματος του προγράμματος σπουδών δημοσιογραφίας τον Οκτώβριο του 2004.

* Related YouTube Video (*serial "504 χλμ βόρεια της Αθήνας")




* Related -Coming soon- Movie (click here)

* Related Book (click here)

Πρεμιέρα Περιοδείας - "Ελένη" του ...Αθερίδη

Η «Ελένη» του… Αθερίδη

Ο Τρωικός Πόλεμος έχει πια τελειώσει κι ο Μενέλαος γυρίζει στην πατρίδα μαζί με την Ελένη… Όμως αυτή που άρπαξε από τα μαλλιά στην Τροία και νομίζει για γυναίκα του δεν είναι η Ελένη αλλά το είδωλό της. Γιατί η πραγματική Ελένη δεν πήγε ποτέ στην Τροία. Και που είναι; Στην Αίγυπτο υπό την προστασία του βασιλιά Πρωτέα και περιμένει τον άντρα της να έρθει να την πάρει για να γυρίσουν μαζί στη Σπάρτη. Στο μεταξύ, ο Πρωτέας πεθαίνει και ο γιος του Θεοκλύμενος που παίρνει την εξουσία, θέλει να την κάνει γυναίκα του. Τότε, τον Μενέλαο ―που θαλασσοδέρνεται πολύ καιρό για να φτάσει στη Σπάρτη― οι άνεμοι τον σπρώχνουν ναυαγό στην Αίγυπτο. Εκεί ξαναβρίσκει επιτέλους την Ελένη του. Όμως, τα βάσανά τους δεν τελειώνουν εδώ. .. Τι θα κάνει η αδελφή του Θεοκλύμενου, μάντισσα Θεονόη που βλέπει και καταλαβαίνει τα πάντα; Θα τους βοηθήσει ή θα τους προδώσει;

To myself.gr βρέθηκε στην συνέντευξη τύπου που παραχωρήθηκε για το έργο, αλλά και στην πρεμιέρα του την Τρίτη 30 Ιουνίου. Η «Ελένη» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη περιοδεύει στην Ελλάδα όλο το καλοκαίρι (30 Ιουνίου έως 16 Σεπτεμβρίου σε 35 σταθμούς με 50 παραστάσεις). Ο ίδιος ως Μενέλαος, έχει στο πλευρό του τη Σμαράγδα Καρύδη (Ελένη), το Γιάννη Βούρο (Θεοκλύμενος) αλλά και το Γιώργο Καπουτζίδη σε ένα ρόλο – στοίχημα, όπως ο ίδιος χαρακτήρισε, μια και καλείται να ενσαρκώσει τη μάντισσα Θεονόη. Το θίασο συμπληρώνουν οι Ανδρέας Νάτσιος, Γιώργος Κορμανός, Θανάσης Αλευράς, Νατάσα Κοτσοβού καθώς και 10μελής Χορός.

Διασκευάζοντας το έργο, ο Θοδωρής Αθερίδης συνεχίζει να αναρωτιέται αν πρόκειται για δράμα ή κωμωδία, τονίζοντας πόσο διαχρονικό παραμένει. Δίνει έμφαση στη λιτή και μοντέρνα μετάφραση της Μαριαλένας Κωτσάκη και τη μουσική του Γιώργη Χριστοδούλου. Εστιάζει στη συνεργασία του με νέους ηθοποιούς, όπως το Θανάση Αλευρά (σ.σ. απέσπασε το βραβείο «Δημήτρης Χορν» για κωμωδία). Οι χορογραφίες είναι της Μάρθας Κλουκίνα, τα σκηνικά – κοστούμια του Μανόλη Παντελιδάκη και οι φωτισμοί του Λευτέρη Παυλόπουλου.

Στην πρεμιέρα, στο κατάμεστο Κηποθέατρο Παπάγου, είδαμε μια απόδοση της "Ελένης" μοντέρνα, χωρίς να αλλοιώνει το πρωτότυπο και να ευτελίζει το έργο. Οι νεοελληνικές «πινελιές» Αθερίδη ήταν εμφανείς τόσο στο κείμενο όσο και στις ερμηνείες. Ξεχωρίζουν αυτές του Γιάννη Βούρου, του Γιώργου Καπουτζίδη (με την εμφάνιση του οποίου το κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα και γέλια), των αγγελιοφόρων και του χορού. Ιδιαίτερη αίσθηση δίνει η μουσική. Ακόμα και αν υποστηρίζεται οτι τέτοιες δουλειές προβάλλονται με τηλεοπτικό ύφος και πρόσωπα, στην προκειμένη περίπτωση ίσως "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", μια και δίνεται η δυνατότητα και στην περιφέρεια να έρθει πιο κοντά στην ιλαροτραγωδία του Ευριπίδη.

Αυτό που περιμένουμε να 'ρθει

"Μόνος" νιώθεις όταν είσαι μόνος σου στο σπίτι, για παράδειγμα...
Μόνος για μια βόλτα κατά προτίμηση σε οχι πολυσύχναστη περιοχή.
Μόνος στο αυτοκίνητο, οδηγείς και σκέφτεσαι...

Σπάνια νιώθεις μόνος σε ένα περιβάλλον σαν κι αυτό. Προαύλιος χώρος σχολής. Πηγαδάκια φοιτητών. Εξεταστική. Κάποιοι σχολιάζουν τα θέματα που έγραψαν, ή δεν έγραψαν... Άλλοι αυτά που περιμένουν να γράψουν... Πάντως δεν είναι μόνοι. Το μικρότερο πηγαδάκι αποτελείται απο δυο άτομα.
Κάπου εκεί υπάρχει μια "γεώτρηση". Μόνος. Διαβάζεις εφημερίδα. Πίνεις καφέ. Ακούς μουσική. "Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει..."
Τελειώνεις την εφημερίδα και συνεχίζεις μόνο με τον καφέ. Απλώνεσαι στην -άβολη κατα τ' άλλα- καρέκλα και απολαμβάνεις τον τέλειο καιρό. Ο ήλιος χτυπάει τα μάτια σου αλλά δεν σε νοιάζει... Αφενός φοράς γυαλί ηλίου, αφετέρου αποζητάς να σε "χτυπήσει ο ήλιος στο κεφάλι", μπας και ξεχάσεις, εκτός των άλλων, οτι είσαι μόνος...

Μόνος ;

Το τραπέζι που κάθεσαι έχει και δεύτερη καρέκλα. Είσαι έτοιμος να κοιμηθείς... Ο ήλιος σε έχει χτυπήσει για τα καλά...

Ο : - Μόνος ;
Β : (βγάζοντας γυαλί ηλίου και κοιτώντας απορημένος) - Μόνος.
Ο : - Να κάτσω ;
Β : - Να κάτσεις... Σε ξέρω απο κάπου ;
Ο : - Θά 'πρεπε ;
Β : - Όχι απαραίτητα...
Ο : (χειραψία) - Χάρηκα, λέγομαι Ο..
Β : - Και εγώ χάρηκα, λέγομαι Β..
Ο : - Γιατί μόνος ;
Β : - Ορίστε ;
Ο : - Λέω... γιατί μόνος ;
Β : - Κάτι φίλοι δίνουν μάθημα, ήρθα για παρέα μαζί τους... Εσύ ;
Ο : - Κι εγώ δίνω μάθημα. Ενοχλώ ε ; Να φύγω...
Β : - Δεν ενοχλείς...
Ο : - Άρα να κάτσω.
Β : - Να κάτσεις...
Ο : (βγάζει πακέτο τσιγάρα και παίρνει ένα. Το βάζει στο στόμα. Προσφέρει.) - Ορίστε.
Β : - Ευχαριστώ, δεν...
Ο : - Τι δεν ;
Β : - Δεν καπνίζω...
Ο : - Δεν πειράζει, πάρε !
Β : - Γιατί ;
Ο : (ανάβει τσιγάρο) - Για την αμηχανία.
Β : - Απο πού είσαι ;
Ο : - Σπάρτη. Εσύ ;
Β : - Αθήνα.
Ο : - Είμαι κομμάτια απο χθες... Ήπιαμε τα κέρατά μας πάλι...
Β : - Κακοπερνάτε, ε ;
Ο : - Ό,τι μπορούμε κάνουμε... Η επόμενη μέρα όμως δεν παλεύεται... Με τί ασχολείσαι ;
Β : - Δημοσιογράφος είμαι.
Ο : - Αυτά είναι ! Blogs και λοιπά, ε ;
Β : - Είμαι blogger αλλά δεν μπλέκομαι σε όσα ακούγονται...
Ο : - Γράφεις στο internet δηλαδή ;
Β : - Ναι...
Ο : - Θα μου δώσεις το site να διαβάσω ;
Β : - Γράψε.
Ο : (δίνει ένα πάκο σημειώσεων μαζί με στυλό) - Γράψ 'το εσύ.
Β : (γράφει το link) - Εσύ έχεις e-mail ;
Ο : - Ναι, αλλά δεν μπαίνω στο internet απο δω... Όταν είμαι στη Σπάρτη μόνο...
Β : (δίνει πίσω σημειώσεις) - Δωσ' το για τότε.
Ο : - Όχι...
Β : - Τι "όχι" ;
Ο : - Άστο...
Β : - Τι ν' αφήσω ; Τελείωνε...
Ο : (κοιτάει ώρα στο κινητό) - Φεύγω ! Δίνω μάθημα...
Β : - Περίμενε ! Δώσε μου το κινητό σου αν είναι...
Ο : (σηκώνεται) - Άστο...
Β : - Αυτό δεν είναι σωστό...
Ο : (χαμογελάει) - Μπορεί...
Β : - Τι μπορεί ;
Ο : (απομακρύνεται σιγά - σιγά) - Θα σου αφήσω μήνυμα στο blog.
Β : - Ναί, αλλά...
Ο : - Χάρηκα !
Β : - Κι εγώ... Πολύ !

Χάνεται, αργά και βασανιστικά, απο το οπτικό σου πεδίο... Δευτερόλεπτα πριν, σου αποδίδει, για πλάκα, στρατιωτικό χαιρετισμό...

Πάλι μόνος ; Πάλι μόνος... Ο ήλιος συνεχίζει να χτυπάει. Ο καφές έχει γίνει χάλια... Η εφημερίδα δεν λέει κάτι νέο. Η μουσική συνεχίζει να παίζει... Το "Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθει..." έχει προ πολλού τελειώσει... Αντ’ αυτού, το mp3 player επέλεξε το "Μαμά, γερνάω" ...

Τυχαία, ε ;