Καλλικράτεια αναγούλα

Ουδεμία σχέση με αυτή των εγκύων. Εκεί τουλάχιστον η κυοφορούσα με το ανακάτεμα υποψιάζεται το ευτυχές -δίχως άλλο- γεγονός...

Η συγκεκριμένη σύλληψη προήλθε δίχως αμφιβολία από σχίσιμο του προφυλακτικού. Η συνουσία της εκάστοτε κυβέρνησης είναι κάθε άλλο παρά μυστική, η δε ημερομηνία -ορόσημο για ελάχιστους πλέον- της Κυριακής 7 Νοεμβρίου αποτελεί έναν ανομολόγητα ανεπιθύμητο τοκετό. Για όλο το σόι; Αν όχι, για το εκλογικό σώμα σίγουρα...

Ο γραφών είχε υποσχεθεί -πρωτίστως στον εαυτό του- οτι δεν θα αφιερώσει ούτε μισή ανάρτηση επιπλέον (όπως έκανε με το 1/3 προγενέστερης) στο θλιβερό επικείμενο πανηγύρι των αυτοδιοικητικών εκλογών του προσεχούς Νοεμβρίου. Παρότι δεν είναι υποψήφιος, παραμένει άνθρωπος. Με αντοχές. Λύγισε.

Κύρια αφορμή, ο καταιγισμός υποψηφίων. Όποιος είναι περισσότερο ενήμερος με τα "δημοτικά" ξέρει πως ειδικά στην επερχόμενη αναμέτρηση οι υποψήφιοι δήμαρχοι και περιφερειάρχες (νεοσύστατοι μικροί πρωθυπουργοί με βούλα "Καλλικράτη") βγήκαν πραγματικά στις πλατείες των περιοχών τους και ψώνισαν σαν άλλες κοπέλες της Συγγρού κάθε καρυδιάς καρύδι. Μεταξύ άλλων:

• Φέρελπεις νέους που μόλις ολοκλήρωσαν σπουδές και πιστεύουν οι έρμοι πως μπορούν να προσφέρουν σε ένα σάπιο -συνήθως- δημοτικό ή περιφερειακό συμβούλιο.
• Συμφεροντολόγους κάθε είδους που έχουν από κοντά τους υποψήφιους δημάρχους για να έχουν πρόσβαση στο βάζο με το μέλι.
• Παντελώς ανίδεους όχι μόνο με την αυτοδιοίκηση αλλά και την κοινωνία γενικότερα που, είτε παρακάλεσαν υποψηφίους είτε παρακαλέστηκαν από αυτούς να τους συμπεριλάβουν στις αδικαιολόγητα και θλιβερά ανομοιογενείς λίστες τους. (σ..σ.: από πότε και από ποιόν η διαφορερετικότητα και ο πλουραλισμός μεταφράστηκε σε ημιμάθεια ή και αμάθεια επί σημαντικών τοπικών ζητημάτων;)

Social networks (facebook για τη μάζα - twitter για τους τεχνολογικά πιο εξειδικευμένους) επιστρατεύονται με τον -συνήθως- όσο γίνεται πιο λάθος τρόπο για να φέρουν σε επαφή το εκλογικό σώμα με τον υποψήφιο.

Ξεχασμένες ή και ανύπαρκτες διαπροσωπικές σχέσεις αναθερμαίνονται (σαν σε μεταλλικό σκεύος στον φούρνο μικροκυμάτων) στο βωμό της ψηφοθηρίας.

Αηδιαστικές συγκεντρώσεις καταναλωτικών χαρακτηριστικών σκιαγραφούν μια προεκλογική εκστρατεία που ο πολίτης κάθε ηλικίας, στο άκουσμά της και μόνο βγάζει φλύκταινες, ξεφυσά, αλλάζει σκέψη, κουβέντα, πληγώνεται ολοένα και περισσότερο. Σαν κερασάκι στην τούρτα του απαγορεύουν και το κάπνισμα.

Δεν δύναμαι να σταθώ στο ίδιο το πρόγραμμα Καλλικράτης. Πήρε το όνομά του από έναν από τους μεγαλύτερους αρχιτέκτονες της αρχαιότητας. Σύμφωνα με αναφορές του Πλούταρχου, συμμετείχε ενεργά στην ανέγερση των τεσσάρων μεγαλύτερων έργων της αρχαίας Αθήνας. Το μόνο όμως κοινό που διακρίνω με την γενικότερη εικόνα του σημερινού διοικητικά αρχιτεκτονικού πονήματος του υπουργείου εσωτερικών είναι η πληθώρα αρχιτεκτόνων στις κατά τόπους λίστες υποψηφίων. Αρκετά αδιάφορο.

Δέχομαι πως η κριτική από μόνη της δεν επιφέρει λύσεις. Κατανοώ -μερικώς- το επιχείρημα οτι "ας προσπαθήσει ο καθένας να προσφέρει ότι και όσο μπορεί από το υστέρημα των γνώσεων, της διάθεσης, της ζωής του". Εστιάζω όμως και σε συνηθέστερα εμφανείς σκέψεις, όπως ότι ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη (εν προκειμένω πολλοί γύπες φέρνουν το Χειμώνα και τη συσκότιση) ή πως με οποιοδήποτε σύστημα και έπειτα από διαφόρων ειδών αλλαγές ο πολίτης δεν παύει να νιώθει προδομένος, θύμα, εξαπατημένος, γερασμένος προ της ώρας του, περίγελος.

Στο δια ταύτα:

Γιορτή της δημοκρατίας (?) VS Καλλικράτεια αναγούλα

...σημειώσατε 2 στο τελικό αποτέλεσμα. (με πραγματικά ΤΕΡΑΣΤΙΑ απόδοση στο διπλό...)

Και ξάφνου το "μολύβι - δελτίο - πρακτορείο" εδώ γίνεται "κάλπη - συνήθεια - ανώφελη γκρίνια".

Καλή (μας) τύχη...

Περί ..."νεανικών κοινών"

Ξημερώνοντας ο μήνας "έναρξης τηλε-κούρσας", ένα τεράστιο, ογκώδες WHATEVER πλανάται πάνω από τα κεφάλια τηλεθεατών, ήτοι λαβωμένων από μέτρα κάθε είδους, πολιτών...

Κανείς όμως από τους ιθύνοντες δεν δίνει σημασία... Ούτε στο WHATEVER και, φυσικά, ούτε στους τηλεθεατές...

Η συγκεκριμένη ανάρτηση εκφράζει μια μεγάλη και ρητορική ενδεχομένως απορία:

Τα τελευταία δύο χρόνια μεγάλος αριθμός τηλεθεατών έχει σχεδόν εξειδικευθεί να αναγιγνώσκει, μεταφράζει και ερμηνεύει ποσοστά τηλεθέασης τηλεοπτικών προγραμμάτων... Ή ετσι νομίζει...

Μόνο που η συγκεκριμένη διαδικασία αποτελεί δουλειά και ρουτίνα τηλεοπτικών επιτελείων, διευθύνσεων προγράμματος τηλεοπτικών διαύλων, διαφημιστών, τηλε-κριτικών κάθε πάστας... Όχι πολιτών...

Είναι θλιβερό, μίζερο και ταυτόχρονα ανούσιο να αποτελεί βασικό θέμα συζήτησης / ανάλυσης -και δη νέων ανθρώπων- τα ποσοστά τηλεθέασης εκπομπών, με έμφαση μάλιστα στις δικές τους ηλικιακές ομάδες (τα γνωστά "νεανικά" κοινά 15-44 ετών). Επιπλέον στο βωμό του "ανάλαφρου που αποζητά το κοινό τέτοιες δύσκολες εποχές" κάθε ιδέα-ρετάλι, καλογυαλίζεται και καλοντύνεται ώστε να παρουσιαστεί στο κοινό ως κάτι που θα του κάνει συντροφιά και θα τον κάνει να ξεχαστεί και να ψυχαγωγηθεί... Με λίγα λόγια ξεκάθαρο, μεγάλο κέρδος πάνω στην ηδη πονεμένη πλάτη του τηλεθεατή...

Το αντιεπιχείρημα που θα προβάλει ο "εκπαιδευτής" του κοινού, οι lifestyle εκπομπές φυσικά, είναι οτι ο κόσμος ψυχαγωγείται και θέλει να αναλύει ο ίδιος το ρεύμα και την "τηλε-δύναμή του"... Πραγματικά δεν χρειάζεται...

Αυτό που χρειάζεται είναι ο κόσμος να αναζητήσει αξίες και ενδιαφέροντα που, μπορεί να έχουν ξεχαστεί σε άλλες εποχές και αντιλήψεις, μπορούν όμως να ξαναγίνουν μόδα. Και το αξίζουν. Ποικίλες θεατρικές παραγωγές, εκθέσεις εικαστικών, φεστιβάλ κάθε μορφής τέχνης, περιμένουν τον κόσμο να μυηθεί σε μια ψυχαγωγική αντίληψη που επιπλέον επιμορφώνει και ακονίζει ταυτόχρονα το μυαλό... Τι προτιμότερο;

Σε πείσμα των καιρών, προσωπικά αρνούμαι να δεχτώ οτι τέτοιες αντιλήψεις έχουν πεθάνει... Απλά δεν τους δίνεται η πρέπουσα σημασία και, ιδίως, ο απαραίτητος τηλεοπτικός χρόνος...

Καλό μήνα...

Προαστιακός

Ώρα αιχμής - ώρα περισυλλογής...

Ίσα που προλαβαίνεις να μπεις στο τρένο, ενώ ακούγονται οι τελευταίοι ήχοι που ειδοποιούν για το κλείσιμο των θυρών... Ανακουφίζεσαι και παράλληλα έχεις ξυπνήσει για τα καλά, αφού -θέλοντας και μη- έχεις κάνει στις 07:30 το πρωί τη γυμναστική που δεν περίμενες και ομολογουμένως απέφευγες...

Γύρω σου παρατηρείς ανθρώπους κάθε είδους.

Μεσήλικες γυναίκες που μόλις τακτοποίησαν το παιδί για το σχολείο και ξεκίνησαν (πιο βιαστικά και απο σένα) για τη δουλειά τους. Πραγματικές ηρωίδες.

Αγόρια και κορίτσια σε μετεφηβική ηλικία (δηλαδή πρωτοετείς φοιτητές) να αφήνουν πίσω τους τα μεσόγεια και να γνωρίζουν -με ότι συνεπάγεται αυτό- την ακαδημαϊκή πραγματικότητα στην Ελλάδα.

Εργάτες (διαφόρων εθνικοτήτων) -λίγους σε αριθμό μιας και οι περισσότεροι είναι από τις 07:00 στα πόστα τους- νυσταγμένοι, με καθόλου όρεξη για δουλειά, δεν πρόλαβαν ποτέ να ξεκουραστούν από την προηγούμενη βάρδια.

Yuppies καλοντυμένους με εξίσου όμως απαίσια διάθεση με τους παραπάνω... Η διαφορά έγκειται στο οτι αυτοί, όταν συναντήσουν τους συναδέλφους τους στο γραφείο θα προσποιούνται οτι είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι. Στη γη.

Α...! Επίσης θα πιούν espresso και όχι frappe...

Συνταξιούχοι χωρίς ενδεχομένως συγκεκριμένο προορισμό, βολτάρουν. Οι περισσότεροι νοσταλγούν παλιές καλές εποχές, κατά τις οποίες, αργούσε μεν το τρένο, όμως η επικοινωνία και με τον άγνωστο ακόμα ήταν εφικτή. Και συνηθισμένη. Και θεμιτή. Και όχι κάτι μεμπτό ή κατ' ανάγκη ενοχλητικό...

Σκιαγραφώντας την κοινωνία μέσα στο βαγόνι ενός τρένου διαπιστώνεις πράγματα για εσένα τον ίδιο. Μπαίνεις σε συγκρίσεις, ξεφυσάς, ανακουφίζεσαι, χαμογελάς, δυσφορείς, σιχαίνεσαι, αγωνιάς, νυστάζεις, βαριέσαι...

Πολλά μαζεμένα σε μια διαδρομή.

Όταν φτάνεις στον προορισμό σου όλοι τρέχουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις... Έχουν αργήσει. Εξερχόμενος του σταθμού βλέπεις την ανακοίνωση του ΟΣΕ οτι στην επιστροφή σου θα ταλαιπωρηθείς γιατί επίκειται στάση εργασίας. Βρίζεις, και ξάφνου αυτό έχει επισκιάσει ΟΛΑ τα παραπάνω συναισθήματα...

Έχεις συνειδητοποιήσει οτι ένα ακόμη πράγμα στην Ελλάδα δεν λειτουργεί σωστά, και απλά έχει ξεκινήσει η μέρα σου...

Καλημέρα...

ΠυΞ ΛαΞ ...σα να λέμε U2

(...μα ακόμα δεν κατάλαβα γιατί έπαψες "κουλτούρα" να θυμίζεις...)

Με ή χωρίς εισαγωγικά. Αναφέρομαι στην έννοια κουλτούρα και τη χρήση της στον ανωτέρω υπότιτλο της ανάρτησης αυτής... Επιβεβαιώνεται για ακόμη μια φορά οτι κάποιες έννοιες, πέρα από παρεξηγημένες, είναι στην διακριτική ή μη ευχέρεια του καθενός να τις χρησιμοποιεί όπως, όποτε και κυρίως όπως θέλει...

Τις προάλλες έγινα κοινωνός ενός δελτίου τύπου του οποίου τις ημερομηνίες έλεγχα και διάβαζα συνεχώς μέχρι να σιγουρευτώ οτι δεν χρίζω ιατρικής παρακολούθησης...

Και εξηγούμαι...

Οι ΠυΞ ΛαΞ (ναι, ναι, αυτοί... που υπήρξαν, διαλύθηκαν αλλά υπάρχουν πάλι όποτε το ταμείον είναι μείον...) σαν άλλοι U2, ξεκίνησαν ήδη την προπώληση των εισιτηρίων για τη μεγάλη συναυλία - μουσικό ταξίδι όπως ονομάζουν, της 13ης Ιουλίου 2011 στο Ολυμπιακό στάδιο...

Αυτό που -νομίζω οτι δεν είμαι ο μόνος- αναρωτιέμαι είναι κατά πόσο τιμά τους ίδιους τους καλλιτέχνες που απάρτιζαν το ομολογουμένως πετυχημένο και αξιόλογο αυτό μουσικό group, αλλά κυρίως το κοινό τους, το γεγονός οτι ανά διετία περίπου καταφεύγουν σε επανενώσεις κάθε είδους (δισκογραφικές, μουσικών σκηνών) απλά για εξασφαλίσουν την ενίσχυση των πάλαι ποτέ φανατικών τους φίλων... Φυσικά αναφέρομαι σε οικονομική ενίσχυση.

Στο σημείο αυτό, θέλοντας να προσταστευτώ απο προπηλακισμό από τους φανατικούς φίλους των ΠυΞ ΛαΞ, αναφέρω οτι:

α) μεγάλωσα και ο ίδιος με τα κομμάτια τους (σ.σ.: θεωρώ τη διασκευή τους του Senor του Bob Dylan ευφυέστατη και πολύ ιδιαίτερη - από τα αγαπημένα μου μουσικά κομμάτια ετών...)

β) γνωρίζω και σέβομαι απόλυτα οτι η συναυλία αυτή "εκφράζει" κατά μια έννοια φόρο τιμής στη μνήμη του εκλειπόντα της παρέας Μάνου Ξυδούς, τον οποίο εκτιμώ και σέβομαι σαν καλλιτέχνη σε μεγάλο βαθμό.

Εν κατακλείδει, δεν νομίζω οτι όταν κάτι, ειδικά στον πολιτιστικό ιστό, απλά προστατευόμενο από τον υμένα της κουλτούρας πρέπει αυτόματα να θεωρείται αξιόλογο, ξεχωριστό, εναλλακτικό και ποιοτικό. Το έντεχνο με την εμπορικότητα είναι δυο έννοιες οι οποίες, όχι μόνο μπορούν -και δεν είναι ντροπή- να συνυπάρξουν, αλλά σε πολλές περιπτώσεις λειτουργούν συμπληρωματικά και αλληλένδετα.

Όσο κι αν "εκπαιδεύεται" το κοινό να βιώνει το αντίθετο...

Κάποιοι ίσως σπεύσουν να αναρωτηθούν "που είναι το κακό;" ή "τι τελικά με ενοχλεί;" ... Η απάντηση (και για τα δύο) είναι οτι το κακό έγκειται στην εκμετάλλευση μιας ολόκληρης εποχής όπου το έντεχνο ανθούσε, ενώ αυτό που τελικά με ενοχλεί είναι οι καθωσπρεπισμοί κάθε είδους, και δη σε οτι έχει να κάνει με τον πολιτισμό και την πολιτιστική έκφραση...

Autumn TiPS... (λέμε τώρα...!)

ή...

πως να αντέξετε έναν ανασχηματισμό, μιά ΔΕΘ και δημοτικές εκλογές μέσα σε ένα μόνο φθινόπωρο...

(μην χαρείτε - δεν θα δώσει ουσιαστικές λύσεις)

3 μήνες - 3 πληγές

Ο ανασχηματισμός σίγουρα δεν κοιτά εποχές και καιρούς... Πάντα "τσουπ", εμφανίζεται όταν στερείται επικοινωνιακής στρατηγικής η εκάστοτε κυβέρνηση. Το χαρακτηριστικό ομολογουμένως είναι ότι στη συγκεκριμένη αναδιάρθρωση της κυβέρνησης, ο κόσμος αντέδρασε ακόμα και στην επιλογή των καναλιών να διακόψουν την κανονική ροή του προγράμματός τους για την μετάδοση της παραφιλολογίας (ούτε καν της επίσημης νέας σύνθεσης) περί των υπουργικών καρεκλών... Ακόμα και οικονομικές επιλογές στην ζώνη υψηλής τηλεθέασης των καναλιών (βλέπε "Patty" και "Χίλιες & μια νύχτες" ) προτιμώνται από τον κόσμο, αφού τους συντροφεύουν χωρίς να τους απομυζούν και κυρίως χωρίς να τους προσβάλουν την ίδια την αξιοπρέπεια...

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονικης, μπορεί να κάνει την εμφάνισή της κάθε Σεπτέμβρη, δεν καταφέρνει όμως τίποτα παραπάνω από το να εξοργίζει ακόμη περισσότερο τον κόσμο. Οδοιπορικά, γεύματα, έξοδα παραστάσεως εν γένει, βοηθούν τον πολίτη να σιχαθεί στον ακόμα μεγαλύτερο -ανά περίπτωση- βαθμό την πολιτική, τον πολιτικό και φυσικά να βγάλει εντελώς από το νου του την όποια διάθεση ανα-γέννησης πολιτικού πολιτισμού. Άραγε υπήρξε ποτέ ;

Σε ότι αφορά τις επικείμενες δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου, ούτε λόγος. Πέρυσι τέτοια εποχή ο κόσμος είχε ήδη σιωπηρά διαμαρτυρηθεί απέχοντας μαζικά και ουσιαστικά από τις κάλπες των βουλευτικών. Φέτος αναμένεται ακόμα μεγαλύτερο ρεύμα απομάκρυνσης από τα εκλογικά τμήματα... Ακόμα και ο χαρακτήρας της "σφυγμομέτρησης" για την κεντρική πολιτική σκηνή, που υποτίθεται ότι έχουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές, δεν απασχολεί πλέον παρά τους ίδιους τους αιρετούς και τον μικρό εμετικό ιστό απελπισμένων πολιτών στον οποίο αλληλεπιδρούν...

Ξέρω ότι μπορεί με την συγκεκριμένη ανάρτηση απλά να εκφράζομαι ερειστικά, ειρωνικά και πικρόχολα.

Ξέρω επίσης -και νομίζω οτι αυτό εκφράζει μεγάλο αριθμό πολιτών- ότι η κοινωνία στερείται πλέον ουσιαστικής και σοβαρής πολιτικής αντιπροσώπευσης...

Αυτό που δεν ξέρω είναι πόσο ακόμη ο κόσμος θα ανέχεται τον κατακερματισμό και την προσπάθεια κατάλυσης αξιών που μέχρι πρότινος θεωρούσε αδιαπραγμάτευτη δύναμή του...

ΝΕΦΕΛΕΣ του Αριστοφάνη, από το ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΡίΑΚΤΟΙ

Οι "ΝΕΦΕΛΕΣ" του Αριστοφάνη, στην μοντέρνα αυτή απόδοσή τους από την μονίμως καινοτόμο θεατρική ομάδα "ΠΕΡΙΑΚΤΟΙ" με έδρα το Μαρκόπουλο, έρχεται, σε μια εποχή που πραγματικά το χρειαζόμαστε, να δώσει ελπίδα οτι σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα (π.χ. οικονομία), ο πολιτισμός, αν και είναι στην εντατική διασωληνωμένος, ενδέχεται να ζήσει...

Σε μια περίοδο λοιπόν που τα δελτία τύπου για την επαν-έλευση των μεσημεριανάδικων και συναφών εκπομπών διακτινίζονται απο mailbox σε Η/Υ, ανάσες τέχνης όπως αυτή είναι ζωτικής σημασίας...

Σε αυτήν την έκδοση των "ΝΕΦΕΛΩΝ", οι καθωσπρεπισμοί δεν χωρούν. Ούτως ή άλλως, θα μου πείτε, δεν πρεσβεύει κάτι τέτοιο απο καταβολής της η "πένα" του Αριστοφάνη. Κι όμως, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες οι Αρχαίες κωμωδίες διασκευάζονται με τρόπο τέτοιο που προσβάλουν από τον δημιουργό του πρωτοτύπου τους, τον θεατή και την αισθητική του, μέχρι αξίες κάθε διάστασης. Και όλο αυτό "προσπαθώντας" να είναι περισσότερο "καθωσπρέπει" και αρεστές στον μέσο θεατή. Έλα όμως που ο μέσος θεατής (θεάτρου) έχει ιδανικά, αντοχές, άποψη και τελικά ουσιαστικές επιλογές.

Οι "ΠΕΡΙΑΚΤΟΙ" παρουσίασαν μια παράσταση που, αφενός σέβεται το πρωτότυπο, αφετέρου έχει όλες τις κατάλληλες παρεμβάσεις για την προσαρμόσει σε μια τόσο αλλοπρόσαλη, βρώμικη, διόλου ελπιδοφόρα εποχή... Ο δίκαιος λόγος συναντάει τον άδικο, με φόντο τα σημερινά ιδεώδη. Οι ίδιες οι "ΝΕΦΕΛΕΣ" είναι εκμοντερνισμένες, όχι απλά επηρρεασμένες αλλά γαλουχημένες από την εποχή. Ο Φειδιππίδης είναι αφημένος σε αυτήν, ενώ ο Στρεψιάδης εκφράζει τον ελπίδα και παράλληλα αφήνεται και τελικά στέκεται απλός παρατηρητής... Κι αν σας θυμίζει κάτι αυτό, ίσως απλά είναι ο εαυτός σας...

Τεχνικά, η σκηνή φιλοξενεί τα απολύτως απαραίτητα, ευρυματικά καθίσματα και σκαλωσιές, τα κοστούμια εξυπηρετούν το μοντέρνο της έκδοσης, η μουσική μετατρέπει το έργο σε σατυρικό παιχνίδι.

Ένα μεγάλο συγχαρητήρια στην ομάδα επιβάλλεται, για πολλοστή φορά. Προσωπικά, όχι απλά το παρατηρώ τόσα χρόνια, αλλά με συγκινεί το οτι πρόκειται για μιά φλόγα που, παρ' όλους τους κατά τόπους ισχυρούς ανέμους, ΑΠΛΑ ΑΡΝΕΙΤΑΙ να σβήσει.

Καλό Φθινόπωρο...

http://www.periaktoi.gr/ks_nefeles.html

http://www.facebook.com/?ref=home#!/group.php?gid=11626540821&ref=ts

ΤΟΥΡΤΑ ΣΑΡΛΟΤ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ Gianduja

* η παρακάτω συνταγή είναι παραλλαγή της αντίστοιχης τούρτας σοκολάτας των "Γλυκών Αλχημειών" του Στέλιου Παρλιάρου http://www.megatv.com/glykesalximies

Ιδανική για τους λάτρεις της "φουντουκόπαστας", κοινώς της πραλίνας, επινοήθηκε λόγω του ανάλογου πάθους που διακατέχει τον μέσο κοιλιόδουλο επίδοξο νοικοκύρη...

Για όσους δεν έχουν ή/και δεν σκοπεύουν να αποκτήσουν φόρμα τούρτας charlotte, παρατίθενται ενδεικτικά οι διαστάσεις της ώστε να χρησιμοποιηθεί σαν "πατέντα", αναλόγων διαστάσεων σκεύος (π.χ.tupper) 17,5 cm / 2lt.

ΥΛΙΚΑ:

1 πακέτο μπισκότα σφολιάτας (βρίσκετε στα μεγάλα super markets)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΕΜΑ:

400γρ. σοκολάτα gianduja τεμαχισμένη σε μικρά κομμάτια

300 γρ. κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά

400 γρ. κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά χτυπημένη σε παχύρρευστη μορφή (σαντιγύ)

ΓΙΑ ΤΟ ΓΛΑΣΟ:

200 γρ. λευκή σοκολάτα τεμαχισμένη σε μικρά κομμάτια

150 γρ. κρέμα γάλακτος με 35% λιπαρά

ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΡΑΜΕΛΩΜΕΝΑ ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ (food styling):

200 γρ. φουντούκια αποφλοιωμένα

100 γρ. ζάχαρη

Ε Κ Τ Ε Λ Ε Σ Η

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΕΜΑ:

Σε μία κατσαρόλα βάζουμε την κρέμα γάλακτος και την τοποθετούμε στη φωτιά. Μόλις πάρει βράση, αποσύρουμε και την αδειάζουμε πάνω από την τεμαχισμένη σοκολάτα gianduja. Ομοιογενοποιούμε πολύ καλά και όταν η θερμοκρασία πέσει στους 30-35οC, ενσωματώνουμε την παχύρρευστη κρέμα ανακατεύοντας απαλά με μία μαρίζ.

ΓΙΑ ΤΟ ΓΛΑΣΟ:

Σε μία κατσαρόλα βάζουμε την κρέμα γάλακτος και την τοποθετούμε στη φωτιά. Όταν πάρει βράση, την αποσύρουμε από τη φωτιά και την αδειάζουμε πάνω από την τεμαχισμένη κουβερτούρα λευκής σοκολάτας και ομοιογενοποιούμε ανακατεύοντας με μία μαρίζ.

ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΡΑΜΕΛΩΜΕΝΑ ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ:

Βάζουμε ένα αντικολλητικό τηγάνι στη φωτιά. Όταν κάψει, ρίχνουμε σιγά-σιγά τη ζάχαρη έτσι ώστε να αρχίσει να καραμελώνει. Όταν ρίξουμε όλη τη ζάχαρη και πάρει σκούρο ξανθό χρώμα, ρίχνουμε τα φουντούκια, αφού προηγουμένως τα έχουμε ζεστάνει στο φούρνο ή το φούρνο μικροκυμμάτων έτσι ώστε να είναι ζεστά όταν πέσουν στην καραμέλα. Ανακατεύουμε έως ότου ανακατευτούν καλά με την καραμέλα αλλά προσέχουμε να μην μείνουν πολύ και η καραμέλα πικρίσει. Τα απλώνουμε αμέσως σε μία λαδόκολλα ή σε μία επιφάνεια σιλικόνης και τα αφήνουμε να κρυώσουν καλά.

ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΣΗ:

Σε μία ψηλή φόρμα σαρλότ καλύπτουμε εσωτερικά τα τοιχώματα με όρθια μπισκότα σφολιάτας. Γεμίζουμε τη φόρμα με την κρέμα μέχρι τη μέση, καλύπτουμε με μπισκότα και επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία τελειώνοντας με μπισκότα σφολιάτας (λειτουργούν σαν βάση). Αφήνουμε στο ψυγείο για 4 ώρες τουλάχιστον. Ξεφορμάρουμε βουτώντας τη φόρμα σε καυτό νερό. Αδειάζουμε το γλάσο πάνω από το γλυκό και γαρνίρουμε, προαιρετικά, με τα καραμελωμένα φουντούκια.

* μη σιλικονούχα φόρμα charlotte